İstanbul’da su tarifesindeki aylık artışın kaldırılması reddedildi
Gün boyu öne çıkan başlıkların arasında, İstanbul’daki su tarifesinin nasıl belirleneceğine ilişkin karar kolayca gözden kaçabilir. Oysa aylık otomatik güncellemeleri kaldırma teklifinin reddedilmesi, kentteki hanelerin su giderleri açısından doğrudan önem taşıyor.
İSKİ Genel Kurulu’nda 2027 yılı hizmet bedeli tarifeleri görüşülürken Cumhur İttifakı’nın su ve atık su tarifelerindeki aylık otomatik güncellemeleri kaldırma önerisi oy çokluğuyla reddedildi. Bu, yalnızca Meclis gündemindeki bir teklifin kabul edilmemesi değil; su fiyatlarının belirlenmesinde kullanılan mevcut yöntemin tartışılmaya devam etmesi anlamına geliyor. Habere göre tarifeler yaklaşık iki yıldır TÜFE ve Yİ-ÜFE’deki aylık değişim oranlarının aritmetik ortalamasına göre otomatik güncelleniyor.
Bir su tarifesinin hangi ölçüte göre ve ne sıklıkta değiştiği, kentte yaşayanların düzenli olarak karşılaştığı bir gideri ilgilendiriyor. Otomatik güncelleme, fiyatın her ay yeniden değerlendirilmesi demek; bu nedenle tartışma yalnızca bugünkü birim bedelle sınırlı değil, tarifenin nasıl değişeceğiyle de ilgili. Teklifin reddedilmesiyle aylık güncellemelerin kaldırılması yönünde bir karar çıkmadı. Haberde, kurulun gelecekteki artışlara ilişkin belirli bir oran ya da tutar belirlediği bilgisi ise yer almıyor.
Toplantıda dikkat çeken rakamlardan birini AK Parti İBB Grup Sözcüsü Murat Türkyılmaz gündeme taşıdı. Türkyılmaz, konut tarifesinin en düşük kademesindeki birim su fiyatının 2019’da yaklaşık 4 liradan 66,10 lira artı KDV seviyesine çıktığını ve artışın yüzde 1553’e ulaştığını söyledi. Bu rakam, haberde Türkyılmaz’ın açıklaması olarak aktarılıyor; dolayısıyla hem karşılaştırmanın hem de oran hesabının kime ait olduğu açık tutulmalı. Yine de açıklanan tutar, tartışmanın hane bütçesi bakımından neden kayda değer olduğunu gösteriyor.
Türkyılmaz, İBB yönetiminin fiyatları değerlendirirken döviz kurunu esas almasını eleştirdi ve başka ekonomik göstergeler üzerinden karşılaştırmalar yaptı. Tarife politikasının sosyal belediyecilik söylemiyle örtüşmediğini de ileri sürdü. Bunlar toplantıdaki siyasi değerlendirmeler; tek başına suyun maliyetini ya da tarifenin hangi ölçütle belirlenmesi gerektiğini kanıtlamıyor. Ancak farklı hesaplama yöntemlerinin gündeme gelmesi, kamu hizmeti fiyatlarının hangi gerekçeyle belirlendiğinin vatandaş açısından anlaşılır ve denetlenebilir olmasının önemini ortaya koyuyor.
Burada yanıtı aranması gereken mesele, yalnızca artış olup olmadığı değil, artışın hesabının nasıl yapıldığı ve kamuoyuna nasıl anlatıldığı. Aylık değişim oranlarının ortalamasına dayanan bir yöntem kullanılıyorsa, bu yöntemin tarife üzerindeki etkisinin açıkça gösterilmesi; karşılaştırma için öne sürülen rakamların da aynı dönem ve aynı tarife kademesi üzerinden değerlendirilmesi gerekir. Haberdeki tartışma, otomatik güncellemenin kaldırılmasına yönelik teklifin reddedildiğini ve bu hesaplama biçiminin sürdüğünü ortaya koyuyor.
Su tarifesi, siyasi tartışmanın ötesinde, milyonlarca kişinin gündelik yaşamına dokunan bir belediye hizmetinin bedeli. Bu nedenle teklifin reddedilmesi, kurul toplantısında kalıp unutulacak bir oylama sayılmamalı: kararın ne anlama geldiği, tarifenin hangi göstergelerle güncellendiği ve açıklanan rakamların nasıl karşılaştırıldığı izlenmeli. Günün kalabalığında atlanmaması gereken nokta, suyun fiyatından önce değil, onun hangi kuralla belirlendiğidir.
Bu köşe, Günün Özeti yazı işlerinin gün içinde yayımlanan haberlere dayanan değerlendirmesidir; haberlerde yer almayan bilgi içermez.

